Pasen (deel 2): de kruisweg

hieronymus-bosch-kruisdraging

Op de afbeelding staat een detail van de Kruisdraging, van (waarschijnlijk) Hieronymus Bosch (het schilderij hangt in het Museum voor de Schone Kunsten te Gent). Eerder nog dan Jezus zelf, vallen de karikaturale koppen op van de meelopers. Eigenlijk legt Bosch de psyche van de meute vast. We herkennen de negatieve emoties – de afgunst, de jaloezie, het genot – van deze ramptoeristen. Want dat zijn ze eigenlijk. Het jaar 33 verschilde niet veel van het jaar 2009. Doen we iets anders dan die meelopers, als we stilstaan op de vluchtstrook van de A9, om naar een neergestort vliegtuig te kijken? En als we een roddelblad lezen (al is het maar bij de tandarts), of naar GTST kijken?

Kruiswegen zijn van alle tijden. Het leven zit er vol mee, met grote, mondiale varianten, en kleine, alledaagse. Om het een beetje luchtig te houden, geef ik er een uit de laatste categorie. Mocht je, vlak voordat de winkels met Pasen gaan sluiten, in de supermarkt komen, dan is de kans groot dat je dit mee gaat maken. Het scenario is gebaseerd op een bezoek aan een filiaal van Albert Heijn, vlak voor Kerst 2008. Maar voor dit verhaal maakt het niet uit of het Kerst is, of Pasen, of Pinksteren, want de ‘feestdagen’ zijn in onze tijd volstrekt inwisselbaar. Alleen het weer verschilt.

Maar nu ter zake. De kleine kruisweg.

Er staat een Kerstman voor de ingang (grote kans dat je nu een Paashaas tegenkomt). De man wil iets van me (ik meen me een collectebus te herinneren), maar is slecht verstaanbaar, vanachter zijn baard, en ik te opgefokt om (nog) iets te kunnen horen.

De volgende tegenslag: geen winkelwagentje. Voorbij de tourniquet overzie ik de kolkende massa. De karretjes krioelen als botsautootjes door de gangpaden. Bij de voorverpakte sla (tegenwoordig achter plexiglasdeuren – vanwege de duurzaamheid!) vraagt een man met harde stem aan een personeelslid (die vakken aan het bijvullen is): ‘Ik was hier gisteren ook al, en nu zijn vandaag wéér de Aziatische wokgroenten uitverkocht. Hoe kan dat nou?’ Wat hij eigenlijk wilde zeggen: ‘In de Allerhande stond dit artikel aangegeven, als onderdeel van een menu, en wat moet ik nu?’

Verderop wisselt een man ineens van rijbaan en komt als een spookrijder tegenover me te staan. Ik ben niet van plan opzij te gaan. Hij rijdt immers aan de verkeerde kant! Uiteindelijk win ik, want hij schuift achteruit. Lekker gevoel geeft dat.

Bij de eieren doet een man een doos met maïsvrijeuitloopeieren open, en duwt de inhoud onder de neus van zijn vrouw. Hij beveelt haar, met afgewende blik en monotone stem: ‘Kijk even of ze heel zijn!’ Achter de man zie ik een vrouw een busje gemalen peper uit haar wagentje halen. Ze zet het weg tussen de eierendozen.

Bij de drankafdeling stoot een man een blikje bier op de grond. Hij schuift het met zijn voet onder de stelling. Als ik hem aankijk, en hij mij, tovert hij een glimlach.

Onnodig iets te zeggen over de (rij bij de) kassa. Ik heb alle tijd om naar de Kerstman (de Paashaas) te kijken.

Jammer dat in het Paasnummer van de Allerhande (2009) de tips ontbreken die wel in het Kerstnummer (2008) stonden. Eigenlijk zouden ze standaard afgedrukt moeten worden. Ik geef ze hierbij, ter stressreductie: doe de inkopen op tijd – zorg voor genoeg gaspitten – zorg voor een goede werkruimte – maak een dagplanning – zorg dat de voorraad op peil is – denk van te voren na hoe je de gerechten gaat opwarmen (hoeveelheid, volgorde).

En weet, bij dit alles, dat de hemel pas openbreekt als we door de hel zijn gegaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s